Lidia ma trzydzieści lat, męża, siedmioletnią córkę i życie, które mieści się pomiędzy pracą, rachunkami, za małym mieszkaniem i codziennymi drobiazgami. Kiedy pewnego ranka na teście ciążowym pojawiają się dwie kreski, razem z Tomkiem zaczynają oswajać myśl o drugim dziecku. Liczą pieniądze, przesuwają meble, żartują, planują i czekają na Filipa.

Pod koniec ciąży Lidia przestaje czuć jego ruchy.

W szpitalu dowiaduje się, że dziecko nie żyje. Musi urodzić syna, którego nigdy nie zabierze do domu, a potem wrócić do mieszkania, gdzie zostały przygotowane rzeczy dla niemowlęcia i Maja, która nadal potrzebuje matki.

Żałoba nie zatrzymuje świata. Trzeba zrobić śniadanie, pójść do pracy, zapłacić rachunki, odpowiedzieć dziecku na pytanie i nauczyć się przechodzić obok miejsca, w którym miało stać łóżeczko. Lidia i Tomek próbują wrócić do siebie, lecz każde przeżywa stratę inaczej. Także ciało Lidii, przez miesiące kojarzone przede wszystkim z ciążą i śmiercią, powoli odzyskuje inne znaczenie. Bliskość z mężem przypomina jej, że przyjemność może istnieć obok bólu i niczego mu przez to nie odbiera.

Z czasem jednak pomiędzy małżonkami pojawia się coś, czego nie można już wytłumaczyć żałobą. Tomek coraz częściej znika, problemy finansowe narastają, a w jego życiu pojawia się Aga. Kiedy Lidia odkrywa zdradę, nadal kocha męża i nadal go pragnie. Tyle że pożądanie nie wystarcza, żeby odbudować zaufanie.

Małżeństwo się kończy.

Po rozwodzie Lidia zostaje z Mają i szybko przekonuje się, że samotność emocjonalna jest tylko częścią problemu. Jedna pensja nie wystarcza na dotychczasowe mieszkanie. Po kolejnej podwyżce czynszu musi się wyprowadzić. Matka z córką trafiają do hotelu pracowniczego na obrzeżach miasta, z rzeczami upchniętymi w torbach i świadomością, że od tej chwili trzeba budować życie od najbardziej podstawowych elementów.

Lidia pracuje w piekarni, liczy każdą złotówkę i składa wniosek o mieszkanie komunalne. Nie ma wielkiego planu przemiany ani pewności, że za kilka miesięcy wszystko będzie lepiej. Ma kolejne wypłaty, Maję, kilka metrów tymczasowego pokoju i konieczność poradzenia sobie z następnym dniem.

Właśnie wtedy poznaje Pawła, kierowcę ciężarówki.

Nie szuka w nim człowieka, który uratuje ją przed samotnością. Ich relacja jest fizyczna, spontaniczna i pozbawiona obietnic. Kabina ciężarówki, motel, kilka godzin pomiędzy jego trasami - dla Lidii ta bliskość ma znaczenie właśnie dlatego, że po raz pierwszy od dawna może czegoś chcieć wyłącznie dla siebie. Bez wspólnego kredytu, bez planowania przyszłości i bez pytania, co będzie za pięć lat.

Kiedy w końcu dostaje mieszkanie komunalne, zaniedbany lokal wymaga pracy, pieniędzy i cierpliwości. Lidia remontuje go razem z Mają. Zdaje prawo jazdy, kupuje stare czerwone Seicento i stopniowo odzyskuje rzeczy, które wcześniej wydawały się zwyczajne: własny adres, własne klucze, możliwość zamknięcia drzwi i świadomość, że sama decyduje, kogo przez nie wpuszcza.

Ta ostatnia rzecz okaże się ważniejsza, niż przypuszcza.

Łukasz pojawia się później i daje jej coś zupełnie innego niż Paweł. Z nim możliwy wydaje się prawdziwy związek. Wspólne noce stają się częstsze, w łazience pojawia się druga szczoteczka, w mieszkaniu zostają jego rzeczy, a w końcu dostaje klucz.

To, co początkowo daje poczucie bliskości, z czasem zaczyna jednak zmieniać przestrzeń, którą Lidia tak długo budowała dla siebie i córki. Łukasz chce być coraz mocniej obecny w jej życiu, a jego zazdrość o Pawła staje się kolejnym źródłem napięcia. Dopiero kiedy Maja mówi matce, że we własnym domu przestaje czuć się swobodnie, Lidia rozumie, że można kochać i pragnąć człowieka, a mimo to nie chcieć oddać mu miejsca, które z takim trudem odzyskało się po latach.

„Czarny Motyl” prowadzi Lidię przez kolejne etapy życia, nie zatrzymując jej w jednej roli. Jest matką, rozwódką, kochanką, kobietą pracującą za niewielkie pieniądze, córką matki z problemem alkoholowym i osobą, która po każdej zmianie musi na nowo ustalać, czego właściwie chce.

Dorasta również Maja. Dziecko, które kiedyś rozsypywało płatki w kuchni, zaczyna mieć własnych znajomych, pierwszego chłopaka, tajemnice i plany. Dla Lidii oznacza to kolejną lekcję. Po śmierci Filipa każda utrata kontroli nad córką uruchamia dawny lęk, lecz Maja potrzebuje matki, która pozwoli jej odejść trochę dalej, zamiast chronić ją przed całym światem.

Podczas wspólnej podróży do Pragi córka kupuje Lidii kolczyki w kształcie czarnych motyli. Ten drobny przedmiot zostaje przy niej w czasie, gdy coraz wyraźniej zaczyna rozumieć, że zmiana nie musi oznaczać odrzucenia wszystkiego, czym było się wcześniej.

Później pojawiają się następni mężczyźni i kolejne doświadczenia. Nie każda bliskość ma prowadzić do wspólnego mieszkania. Nie każdy seks jest obietnicą związku. Nie każda samotność oznacza porażkę. Lidia powoli przestaje traktować własne życie jak przestrzeń, którą trzeba koniecznie wypełnić drugim człowiekiem.

Kiedy poznaje Roberta, ma już za sobą wystarczająco dużo, by wiedzieć, czego nie chce powtarzać. Ich relacja zaczyna się od pożądania, ale z czasem pojawia się zaufanie. Robert potrafi być blisko bez przejmowania jej życia, przyjąć odmowę bez obrażania się i nie próbować ratować kobiety, która nauczyła się radzić sobie sama.

Lidia również musi jednak zrobić krok w jego stronę. Niezależność może chronić, ale może stać się murem, jeśli każdy nowy człowiek ma odpowiadać za błędy poprzednich.

„Czarny Motyl” jest powieścią psychologiczno-obyczajową o stracie i odbudowie, lecz jej świat składa się przede wszystkim ze zwyczajnego życia. Z pracy w piekarni, hotelowego pokoju, remontu mieszkania, starego samochodu, szkolnych problemów córki, seksu, pieniędzy, kłótni, żartów i decyzji, które często wyglądają niepozornie, dopóki człowiek nie spojrzy kilka lat wstecz.

To historia kobiety, która długo próbowała utrzymać rodzinę i ludzi przy sobie, a później musiała nauczyć się czegoś znacznie trudniejszego: pozwalać im przychodzić i odchodzić, nie tracąc przy tym samej siebie.

Bo własne miejsce nie zawsze oznacza pusty pokój.

Czasem oznacza świadomość, że drzwi można otworzyć z własnej woli - i równie spokojnie zamknąć, kiedy potrzebuje się zostać po swojej stronie.