Każdego ranka Hanna schodzi nad zatokę i liczy łodzie wychodzące z Marren. Robi to od pięciu lat. Od dnia, w którym jej mąż Adam wypłynął na służbę w Royal Navy i nie wrócił. Nie ma grobu, nie ma pewności, nie ma chwili, w której można powiedzieć, że czekanie się skończyło. Została tylko obietnica: „Wrócę”. I drugie zdanie, znacznie cięższe dla kogoś, kto musi potem z nim żyć: „Czekaj na mnie”.

Hanna czeka więc w małej nadmorskiej miejscowości, w domu rodziców Adama, pośród przedmiotów, których przez lata prawie nikt nie odważył się przesunąć. Mundur nadal wisi w szafie. Wieczorem pali się lampa, aby Adam wiedział, gdzie jest dom, gdyby któregoś dnia pojawił się na końcu ulicy. Zofia, jego matka, broni pamięci o synu z uporem, za którym coraz trudniej odróżnić miłość od strachu przed ostatecznym pożegnaniem.

Hanna żyje inaczej niż pozostali mieszkańcy Marren. Słyszy wszystko, rozumie coraz więcej, lecz nie mówi. Głos straciła jeszcze przed zaginięciem męża. Porozumiewa się gestami, spojrzeniem i za pomocą zeszytów, w których zapisuje słowa, których nie może wypowiedzieć. Ludzie przywykli do kobiety stojącej każdego ranka przy kamiennym murku i liczącej wracające z morza łodzie. Z czasem przestali pytać, na kogo naprawdę czeka.

A potem pojawia się Jakub.

Nie próbuje jej ratować. Nie wymusza rozmowy. Uczy się czekać na zgodę na dotyk, czytać zapisane zdania i zostawiać jej przestrzeń tam, gdzie inni przez lata próbowali wypełniać ciszę własnymi słowami. Przy nim Hanna zaczyna powoli odkrywać świat znajdujący się poza zatoką, domem Adama i rolą kobiety, która miała czekać. Pojawia się Plymouth, praca, nowe znajomości, pierwszy samodzielny wyjazd i coraz bardziej niewygodne pytanie: czy wierność człowiekowi, który zniknął, musi oznaczać rezygnację z własnego życia?

„Kobieta, która liczyła łodzie” to spokojna, psychologiczna powieść o stracie, pamięci i prawie do rozpoczęcia życia na nowo. O miłości, która może być prawdziwa, choć nie wystarcza, by zatrzymać czas. O rodzinie, która przez lata żyje pomiędzy nadzieją a żałobą. I o kobiecie, która musi sama zdecydować, czy obietnica złożona dawno temu nadal ma prawo wyznaczać jej przyszłość.

To historia opowiadana ciszej niż większość romansów. Morzem, deszczem, zapachem mokrego drewna, światłem zostawianym wieczorem w oknie i zdaniami pisanymi ołówkiem w zeszycie. Bo czasem najważniejszym momentem nie jest ten, w którym ktoś wraca. Najważniejszy może być dzień, w którym człowiek po raz pierwszy pozwala sobie przestać czekać.