Młoda kobieta budzi się naga w obcym hotelowym pokoju. Po jednej stronie śpi mężczyzna, po drugiej kobieta. Jej ciało pamięta noc lepiej niż ona sama. Z poprzedniego wieczoru zostały tylko urwane obrazy: światła, muzyka, kieliszek, czyjaś dłoń, winda. Dalej zaczyna się pustka.

Nie znajduje swoich ubrań. Drzwi są zamknięte, a za oknem rozciąga się miasto, którego nie rozpoznaje. Dopiero hotelowa broszura zapisana po arabsku uświadamia jej, jak daleko znalazła się od domu.

W tym samym czasie we Wrocławiu Nina i Maks przyjmują sprawę, która początkowo wygląda jak kolejne zaginięcie dorosłej dziewczyny.

Dwudziestoletnia Weronika Rogowska wyjechała na kilka dni do Karpacza. Miała wrócić, lecz przestała odbierać telefon. Samochodu nie znaleziono, a policja nie ma jeszcze powodów, by uznać, że doszło do przestępstwa. Jej ojciec nie zamierza jednak czekać.

Maks, były policjant prowadzący prywatne dochodzenia, zaczyna od faktów. Nina patrzy przede wszystkim na ludzi. Studiuje psychologię, a kilka lat spędzonych w Emiratach nauczyło ją, że luksus, pieniądze, seks i poczucie wolności potrafią tworzyć bardzo przekonującą zasłonę dla znacznie mniej oczywistych zależności.

Już pierwsze rozmowy pokazują, że Weronika dla każdego była kimś innym. Ojciec widział w niej impulsywną córkę, która lubiła stawiać na swoim. Chłopak pamięta przede wszystkim zdrady i kolejne zniknięcia. Znajomi znają jeszcze inne części jej życia. Każda wersja pasuje do dziewczyny ze zdjęcia, ale żadna nie tłumaczy, gdzie naprawdę pojechała.

Ślad prowadzi do Karpacza, a stamtąd znacznie dalej.

Pojawia się agencja Lumen, oficjalne zlecenia, sesje, eventy i prywatne kontakty. Z czasem Nina odkrywa drugi obieg, istniejący obok legalnej działalności. Młode kobiety dostają kolejne propozycje, coraz bardziej dochodowe i coraz dalej odsunięte od tego, co początkowo podpisały. Jedne zostają przy zwyczajnych zleceniach. Inne wyjeżdżają do Berlina, trafiają na prywatne imprezy, poznają ludzi, których stać na bardzo drogą dyskrecję.

Każdy etap można wyjaśnić jednym zdaniem: dziewczyna sama się zgodziła.

Tyle że zgoda na pierwszy krok nie zawsze oznacza zgodę na wszystkie następne.

Nina zaczyna dostrzegać mechanizm, w którym odpowiedzialność rozpływa się pomiędzy kolejnymi osobami. Agencja tylko przekazuje kontakt. Organizator przedstawia propozycję. Klient zaprasza. Kobieta podejmuje decyzję. W każdym fragmencie wszystko może wyglądać dobrowolnie, dopóki ktoś nie spróbuje zawrócić.

Im dalej prowadzi ślad Weroniki, tym mniej chodzi już o zwykłe zaginięcie. Pojawiają się anonimowe wiadomości od osoby, która zna szczegóły śledztwa i najwyraźniej wie, dokąd Weronika trafiła. Ostrzega przed kolejnymi etapami, wskazuje ludzi i miejsca, ale nigdy nie ujawnia własnych intencji. Nina i Maks nie wiedzą, czy ktoś próbuje im pomóc, czy prowadzi ich dokładnie tam, gdzie powinni trafić.

Sprawa zaczyna jednocześnie odsłaniać napięcia w ich własnej relacji. Nina wyjątkowo mocno broni prawa do decydowania o sobie. Maks, przyzwyczajony do ochrony ludzi i przewidywania zagrożeń, ma tendencję do działania zanim zapyta. Kiedy strach o Ninę prowadzi go do przekroczenia granicy, którą ona uważa za podstawową, ich osobista historia zaczyna odbijać problem obecny w całym śledztwie: gdzie kończy się troska, a zaczyna kontrola.

Trop Weroniki prowadzi przez Berlin i dalej, do świata prywatnych domów, drogich samochodów, zamkniętych imprez i ludzi, którzy są przyzwyczajeni do tego, że pieniądze pozwalają skracać drogę między pragnieniem a jego spełnieniem.

Nina coraz częściej zadaje sobie pytanie, którego na początku sprawy nikt nie chciał postawić.

A jeśli Weronika pojechała tam dobrowolnie?

I drugie, znacznie trudniejsze:

czy nadal może równie dobrowolnie wrócić?

„Martwy sezon” to thriller o zaginięciu, pożądaniu, pieniądzach i granicach osobistej wolności. Historia, w której pierwsze decyzje bywają łatwe, a każda kolejna może kosztować więcej, niż człowiek był gotów zapłacić.

To również opowieść o Ninie i Maksie, którzy szukając Weroniki, muszą zmierzyć się z własnym rozumieniem zaufania, bezpieczeństwa i prawa do podejmowania decyzji za drugiego człowieka.

Bo czasem najtrudniejsze pytanie brzmi nie: gdzie jest zaginiona?

Tylko czy naprawdę chce, żeby ją odnaleźć