Lot 607 wyrusza z Bogoty jak każdy inny rejs. Wśród pasażerów znajduje się rodzina Alvarezów: Mateo, Elena i ich ośmioletnia córka Lucía. Kilka godzin później awaria prawego silnika prowadzi do katastrofy, po której pozostają szczątki samolotu, zapisy parametrów lotu i pytanie, na które ktoś będzie musiał odpowiedzieć.

Co zawiodło?

Międzynarodowy zespół rozpoczyna dochodzenie. Inżynierka Valentina Rojas koncentruje uwagę na jednym z krytycznych elementów wirujących silnika. Numer części prowadzi do szwajcarskiego zakładu Novaris Aerospace, od lat produkującego komponenty dla tego programu lotniczego.

Na papierze wszystko wygląda poprawnie.

Dokumentacja istnieje, zmiany konstrukcyjne zostały zatwierdzone, procesy mają swoich właścicieli, a kolejne kontrole pozostawiły podpisy potwierdzające zgodność produkcji.

Simon Keller wchodzi do Novarisu pod przykryciem jako pracownik zajmujący się weryfikacją zgodności. Bardzo szybko przekonuje się jednak, że zakład opisany w dokumentach i zakład działający na hali nie zawsze są tym samym miejscem.

Przez lata firma przechodziła redukcje, reorganizacje i outsourcing. Doświadczeni pracownicy znikali ze stanowisk, odpowiedzialność rozpraszała się pomiędzy kolejne poziomy zarządzania, a presja terminów i kosztów zaczęła wpływać na sposób podejmowania decyzji. Starsi pracownicy pamiętają jeszcze czas, gdy problem jakościowy zatrzymywał produkcję. Teraz coraz częściej mówi się przede wszystkim o wyniku i dostawie na czas.

Daniel Frei, inżynier współpracujący przy dochodzeniu, trafia na ślad oznaczony symbolem R7-084. Dalej pojawia się rewizja J, zmiana konstrukcyjna wprowadzona po wcześniejszym incydencie na Sri Lance. Miała wyeliminować ryzyko w krytycznym połączeniu i według oficjalnej dokumentacji została wdrożona.

Problem polega na tym, że niektóre części opowiadają inną historię.

Simon zdobywa zdjęcia, zapisy z maszyn i informacje wskazujące, że produkcja mogła przez lata odbiegać od obowiązującej dokumentacji. Im więcej pyta, tym częściej spotyka ludzi, którzy jeszcze niedawno byli gotowi rozmawiać, a teraz nagle niczego nie pamiętają. Dyrektor zakładu Gianni Bellini znika, a wokół Novarisu pojawiają się firmy oraz zależności trudne do wyjaśnienia zwykłym outsourcingiem.

W pewnym momencie ktoś zauważa również Simona.

Po spotkaniu z Mirą, właścicielką agencji dostarczającej pracowników do zakładu, otrzymuje nagranie przedstawiające ich razem. Do filmu dołączona jest groźba wysłania materiału jego żonie. Szantażyści nie interesują się jednak pieniędzmi. Chcą wiedzieć, komu Simon przekazuje informacje i numery części.

Dochodzenie techniczne zaczyna więc wychodzić poza laboratoria, rysunki i raporty jakościowe. Ktoś obserwuje ludzi pracujących przy sprawie, ktoś kontroluje dostęp do dokumentów, a pytania dotyczące produkcji wywołują reakcje, które z bezpieczeństwem lotniczym mają już niewiele wspólnego.

Simon mimo nacisku kontynuuje pracę.

Potem znika.

System rejestruje jego kartę dostępu przy nocnym wyjściu z Novarisu o 22:07, ale szybko okazuje się, że karta potwierdza jedynie przejście przez bramkę. Nie mówi, kto naprawdę ją trzymał.

Od tej chwili dwa dochodzenia zaczynają się łączyć. Policjant Lukas Steiner bada zaplecze zakładu, firmy usługowe, stare przejścia i ludzi mogących wiedzieć, co wydarzyło się po nocnym wyjściu Simona. Daniel, Valentina i pozostali specjaliści wracają natomiast do rewizji J.

Kolejne elementy trafiają do badań z różnych części świata. Części wyprodukowane już po formalnym wdrożeniu nowej wersji nadal wykazują cechy starszej konfiguracji. Na jednym z elementów pojawia się początek pęknięcia dokładnie w miejscu, które zawiodło podczas lotu 607.

Katastrofa przestaje więc wyglądać jak problem pojedynczego egzemplarza.

Coraz bardziej przypomina skutek systemu, który przez lata potrafił potwierdzać na papierze coś innego niż to, co rzeczywiście działo się na produkcji.

„Ostatnia Rewizja” jest thrillerem techniczno-kryminalnym prowadzącym od miejsca katastrofy lotniczej do hal produkcyjnych, laboratoriów, archiwów i gabinetów ludzi podejmujących decyzje, których konsekwencje mogą ujawnić się dopiero wiele lat później.

To opowieść o odpowiedzialności rozłożonej pomiędzy procedury, kierowników, kontrolerów i kolejne szczeble organizacji. O świecie, w którym każda pojedyncza decyzja może wydawać się racjonalna, dopóki nie połączy się jej z dziesiątkami wcześniejszych kompromisów.

W wielkiej katastrofie najłatwiej szukać jednej wadliwej części albo jednego człowieka, który popełnił błąd. Znacznie trudniej przyjąć, że przyczyna mogła powstawać przez lata, krok po kroku, w dokumentach, reorganizacjach i decyzjach, z których żadna osobno nie wyglądała jak początek tragedii.

A kiedy różnica między rysunkiem a rzeczywistością zostaje odkryta dopiero po katastrofie, ostatnia rewizja może dotyczyć już czegoś więcej niż dokumentacji technicznej.