Pod koniec XIX wieku Lombardia żyje własnym rytmem.

Mediolan przyspiesza, fabryki rosną, kolej skraca odległości, a pieniądze coraz częściej znaczą więcej niż nazwisko zapisane w rodowym herbie. Kilkadziesiąt kilometrów dalej, nad jeziorem Como, życie nadal wyznaczają ziemia, pogoda, winorośl i ludzie, którzy od pokoleń pracują w tym samym majątku.

Właśnie pomiędzy tymi dwoma światami spotykają się Fiodor Rivelii i Małgorzata Cappelli.

On jest właścicielem przędzalni i tkalni, człowiekiem przyzwyczajonym do liczb, umów, maszyn i decyzji, za które odpowiada przed setkami pracowników. Ona prowadzi rodzinny majątek i winnicę Vigneto dell’Aurora. Zna wartość ziemi, potrafi negocjować, liczyć koszty i wydawać polecenia ludziom, którzy pamiętają ją jeszcze jako dziecko.

Ich znajomość zaczyna się przypadkiem, na ulicy w Mediolanie. Fiodor proponuje kawę. Małgorzata odmawia, zgodnie z naukami swojej babki. Dopiero żartobliwa propozycja wódki okazuje się wystarczająco absurdalna, by zatrzymać ją na chwilę dłużej.

Kilka zdań później każde z nich już wie, że spotkało kogoś, kto nie zamierza ułatwiać drugiemu życia.

Fiodor trafia później do majątku Małgorzaty pod pretekstem zakupu wina i stopniowo odkrywa świat, którego wcześniej nie znał. Winnica nie jest romantycznym tłem dla eleganckiego domu nad jeziorem. To praca, rachunki, ludzie, konie, pogoda i odpowiedzialność za ziemię, której nie można po prostu przenieść w inne miejsce, kiedy przestaje przynosić zysk.

Małgorzata również zaczyna poznawać jego rzeczywistość. W fabryce widzi maszyny, produkcję i liczby, ale przede wszystkim ludzi stojących przy krosnach. Z czasem oboje zaczynają rozumieć, że własność oznacza coś więcej niż posiadanie ziemi czy przedsiębiorstwa. Oznacza również odpowiedzialność za konsekwencje decyzji.

Ich relacja rozwija się powoli, pomiędzy rozmowami, drobnymi prowokacjami, zazdrością i coraz wyraźniejszym pożądaniem. Fiodor szybko przekonuje się, że Małgorzata nie zamierza zostać kobietą, którą można zdobyć pieniędzmi, nazwiskiem albo konsekwentnymi zalotami. Sama decyduje, kogo wpuszcza do swojego życia i jak daleko pozwala mu wejść.

Dla niego jest to jednocześnie fascynujące i trudne.

Dla niej również.

Małgorzata chce mężczyzny stanowczego, lecz zdolnego zauważyć granicę. Fiodor musi nauczyć się różnicy między bliskością a prawem do decydowania za kobietę, którą kocha. Ona z kolei odkrywa, że wolność drugiego człowieka nie może oznaczać ciągłego sprawdzania, jak daleko można przesunąć jego granice.

Ich małżeństwo od początku nie mieści się łatwo w obyczajach epoki. Małgorzata nie zamierza oddać mężowi własnego majątku ani prawa do podejmowania decyzji. Po ślubie pozostaje właścicielką swojej ziemi, prowadzi winnicę i zachowuje własny świat. Fiodor wraca każdego dnia do fabryki, kredytów, zamówień i ludzi oczekujących od niego decyzji.

Muszą nauczyć się żyć razem, nie przestając być sobą.

Najtrudniejsze okazuje się jednak to, czego nie można zapisać u notariusza.

W życiu Małgorzaty pozostaje Elena Conti, kobieta, z którą łączy ją znacznie więcej niż zwyczajna przyjaźń. Fiodor od początku dostrzega tę bliskość. Próbuje pogodzić zazdrość z przekonaniem, że miłość nie daje prawa do zamykania drugiego człowieka w granicach własnego lęku.

Z czasem ich małżeństwo zaczyna przekraczać również granice obyczajowe. Pojawiają się ciekawość, erotyczne gry, maski i ludzie, którzy żyją inaczej, niż wymaga tego oficjalna moralność salonów. Małgorzata i Fiodor próbują stworzyć własne zasady, przekonani, że wystarczy szczerość i zgoda.

Dopiero później odkrywają, że człowiek czasem mówi „tak” również wtedy, gdy boi się powiedzieć „nie”.

To właśnie wtedy tytułowe prawo własności zaczyna znaczyć coś więcej niż dokument dotyczący ziemi czy przedsiębiorstwa.

Czy zazdrość daje prawo do żądania rezygnacji?

Czy zgoda oznacza, że człowiek naprawdę czegoś chce?

Czy małżeństwo może istnieć bez poczucia, że druga osoba w jakiś sposób do nas należy?

I czy można dać komuś pełną wolność, a jednocześnie oczekiwać, że będzie pamiętał o cenie swoich wyborów?

Małgorzata i Fiodor będą musieli odpowiedzieć na te pytania znacznie wcześniej, niż się spodziewają.

Ich życie toczy się jednak także poza sypialnią i salonem. Fabryka Fiodora zależy od bawełny płynącej z dalekich portów, kredytów, transportu i sprawnych maszyn. Winnica Małgorzaty zależy od deszczu, gleby i miesięcy pracy, których nie można odzyskać jednym podpisem.

Kiedy przychodzi kryzys, prywatne spory tracą część znaczenia. Zatrzymane transporty zaczynają zagrażać fabryce, a długotrwała susza wysusza ziemię wokół Vigneto dell’Aurora. Małżonkowie, którzy wcześniej tak długo uczyli się chronić własną niezależność, muszą nauczyć się jeszcze czegoś trudniejszego: wspólnie ponosić ryzyko.

„Prawo własności” to historyczno-obyczajowa opowieść o miłości dwojga ludzi, którzy nie chcą należeć do siebie w prostym znaczeniu tego słowa. O związku budowanym pomiędzy winnicą nad Como a przemysłowym światem końca XIX wieku, pomiędzy pożądaniem i zazdrością, niezależnością i potrzebą bliskości.

To również historia o tym, że prawdziwa własność zawsze pociąga za sobą odpowiedzialność. Za ziemię, którą się posiada. Za fabrykę, którą się prowadzi. Za ludzi, którzy od naszych decyzji zależą.

I za człowieka, którego kocha się wystarczająco mocno, by któregoś dnia zrozumieć, że miłość nie daje prawa do posiadania go.